Að bæla niður öfgar með öfgum

Greinin er skoðanagrein og ber að meta á forsendum röksemdarfærslu og heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Pendúllíkingin er áhrifarík en frekar yfirborðsleg; höfundurinn setur aldrei fram neina skilgreiningu á hvaða „öfgar" vinstri megin hann á við, þótt hann byggi röksemdarfærslu sína á því að þær séu til staðar og hafi ýtt pendlinum af stað. Eina áþreifanlega dæmið sem nefnt er til sögunnar er ræða Snorra Mássonar um regnbogafánann, en höfundurinn túlkar hana strax sem „pendúlinn í verki" og fullyrðir að fáninn „táknar jafnrétti og ást hinsegin fólks" án þess að viðurkenna að umræðan um flöggun í skólum geti haft fleiri hliðar en tvær. Það er ákveðin mótsögn í greininni: höfundurinn hvetur til þess að hlusta og skilja báðar hliðar, en gerir það sjálfur ekki með áþreifanlegum hætti. Hann vitnar ekki í neinar rannsóknir, kannanir né aðrar heimildir um auknar öfgar meðal ungra karlmanna og treystir nær alfarið á eigin reynslu og tilfinningu. Sem rökstuðningur er þetta frekar veikt; sem ávarp jafnaldra til jafnaldra er það skiljanlegt, en hefði styrkst verulega ef höfundurinn hefði stutt fullyrðingar sínar betur, til dæmis með tölum úr íslenskum eða erlendum könnunum um pólitíska radíkalísma ungra karla. Gagnsæi höfundar er þó gott: hann greinir frá pólitískri aðild sinni í lok greinar.