Skólaskylda er ekki val: Virðing fyrir börnum á ekki að vera það heldur
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur, móðir, guðfræðingur og markaðsstjóri, færir rök fyrir því að skólaskyldu fylgi ábyrgð á að mæta ólíkum þörfum barna, meðal annars barna með ADHD, einhverfu og kvíða. Hún fjallar um skólaforðun og álag á fjölskyldur og kallar eftir betri undirbúningi starfsfólks samhliða betri kjörum kennara.
Heimildaskrá neðst í skoðanagrein er sjaldséð, og hér skiptir hún máli. Greinin birtist undir merkjum skoðunar, og höfundur styður lykilfullyrðingar sínar með vísun í 17. grein grunnskólalaga, kafla aðalnámskrár um skólaforðun og kerfisbundið yfirlit frá 2025 um reynslu 370 foreldra. Lesandinn getur flett öllu upp. Höfundur setur jafnframt sjálf fyrirvara um að erlendar niðurstöður verði ekki yfirfærðar beint á Ísland og viðurkennir að innlenda heildarmynd skorti. Slík hreinskilni styrkir málflutninginn.
Andmælin „En hvað með hin börnin?“ fá raunverulegt rými, og það er kostur. Svarið er þó fremur orðræða en greining. Að valið eigi ekki að vera „annaðhvort eða“ segir lítið um hvað gera skuli þegar mannafli og fjármagn duga ekki. Kostnaður og forgangsröðun eru nefnd í einni setningu en aldrei skoðuð nánar.
Kjarnaröksemdin um skort á virðingu meðal fagfólks hvílir sömuleiðis á almennri lýsingu frekar en dæmum. Greinin er heiðarleg og vel unnin, en grunnurinn er traustari í lagatilvísunum en í lýsingunni á vandanum sjálfum.
