Ísland og ESB
Aðsend grein í umræðudálki þar sem höfundur mælir með áframhaldandi aðildarviðræðum við ESB. Röksemdafærslan er óvenju vel útfærð fyrir grein af þessu tagi, með tilteknum tölum um atkvæðavægi í ráðherraráðinu og gengisþróun 1968, en tölurnar eru hvergi tengdar við heimild og andstæðingum er stillt upp með óheiðarlegum samanburði.
Umræðudálkur, og því metin á forsendum röksemda fremur en heimildajafnvægis. Það sem greinin gerir vel er að fara ekki með innihaldslausar alhæfingar: reglur ráðherraráðsins eru útlistaðar með tölum (55% ríkja, 65% íbúafjölda, fjögur ríki með 35% til að stöðva mál), gengisfellingin 1968 er sett fram með nákvæmum gengistölum, og þrettán Afríkuríki með 160 milljónir íbúa nefnd sem dæmi um fastgengistengingu við evru. Höfundur tekur líka upp gagnrökin sjálf, meðal annars þau að krónan „taki höggið“, og andmælir þeim með dæmi. Þetta er meira en meðalgrein af þessum toga leggur á sig.
En tölurnar hanga í lausu lofti. Hvergi er vísað til Hagstofu, Seðlabanka eða annarrar heimildar fyrir gengistölunum, fimm prósenta samdrættinum eða þeim rúmlega þrjú þúsund sem fluttust úr landi. Þetta eru allt sannreynanleg gögn og hefði kostað höfund eina setningu að nefna hvaðan þau koma. Fullyrðingin um að vextir lækki „hratt“ við upptöku evru og að verðtrygging verði óþörf er sett fram sem staðreynd án nokkurs rökstuðnings, og það er einmitt umdeildasti hlutur málflutningsins.
Alvarlegasti bresturinn er þó ekki heimildaleysi heldur málflutningur gegn andstæðingunum. Að stilla kröfu um þróun á eigin forsendum upp við hlið Norður-Kóreu er strámaður, ekki röksemd, og orðalagið um að ekki standi „steinn yfir steini“ í málflutningi Áfram Ísland er dómsorð sem greinin sjálf sannar ekki. Sama gildir um það að sjávarútvegsfyrirtæki „virðist óttast“ lýðræðislegt mótvægi: höfundur eignar þeim hvatir án nokkurs gagns. Þyngst vegur að krafan um sérstakt fiskveiðistjórnunarsvæði er borin fram sem „ófrávíkjanlegt skilyrði“ án þess að tekist sé á við það augljósa gagnrök að sameiginleg fiskveiðistefna felur í sér valdaframsal. Þar hefði heiðarleg grein staldrað við.
