Krefjast lögbanns við laxveiðum Iðufólks í Stóru-Laxá
Greinin byggir nær alfarið á tilkynningu frá formanni Stóru-Laxárdeildar Veiðifélags Árnesinga og flytur sjónarmið hennar um lögbannkröfu á veiðar eigenda Iðu 1 og 2. Eigendur jarðanna fá ekkert tækifæri til að svara ásökunum um ólöglegar veiðar. Úrskurður Ósamatsnefndar er nefndur en ekki sýndur eða staðfestur sjálfstætt.
Stærsti veikleikinn er algert jafnvægisskort: greinin er í raun endurbirt tilkynning frá einum aðila í harðri lagalegri deilu. Eigendur Iðu 1 og Iðu 2 eru sakaðir um ólöglegar veiðar, en þeim er hvergi gefinn kostur á andsvörum, ekki einu sinni með orðunum „eigendur voru ekki fáanlegir til viðtals". Þar sem um alvarlegar ásakanir er að ræða, bæði um lögbrot og mögulega fjárhagslegt tjón, er þetta grundvallarbrestur í fréttaflutningi. Til viðbótar er úrskurður Ósamatsnefndar, sem er lykilgagn málsins, einungis kynntur í gegnum orð Estherar Guðjónsdóttur; blaðamaðurinn sækir hann hvorki sjálfstætt né vitnar beint í hann. Greinin fullyrðir í inngangsorðum að réttaróvissa „muni skapast" ef sýslumaður bregðist ekki við, sem er bein yfirtaka á málflutningi kröfuhafans inn í fréttaframsetninguna sjálfa. Sýslumaður er ekki heldur spurður álits. Þetta er í reynd einhliða fréttatilkynning birt sem ritstjórnarefni, og uppfyllir ekki grundvallarkröfur um jafnræði í deildafréttum.
