Sníkjudýrsaðferðin komin til Ís­lands: Hvers vegna var efnunum komið fyrir í sjókistu?

Styrk greinarinnar er að finna í fjölbreyttum og nafngreindum heimildum. Ævar Pálmi Pálmason hjá lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu, Lúðvík Geirsson hafnarstjóri Hafnarfjarðarhafnar, skýrsla brasilíska fyrirtækisins Proinde, Jerry McDermott stofnandi Insight Crime í viðtali við Vice og umfjöllun New York Times frá 1991 mynda saman trausta heimildaröð sem gerir lesandanum kleift að kafa dýpra á eigin spýtur. Blaðamaðurinn leitar beint til lögreglu, hafnaryfirvalda og erlendra sérfræðinga, sem er góð vinnubrögð. Það er þó vert að benda á nokkur atriði. Fullyrðingin um að andvirði efnanna sé „talið hlaupa á þremur milljörðum króna á svörtum markaði" er án skýrrar tilvísunar; ekki kemur fram hvort lögregla eða annar aðili leggur mat á þá tölu. Setningin um Lár og Lúther er ófullgerð og ber merki þess að texti hafi runnið saman: ekki er ljóst hvað greint hefur verið frá um þá umfram það sem þar segir, en lesandinn fær ekki heildstæða setningu. Að auki má spyrja hvort ekki hefði verið ástæða til að nálgast útgerð, umboðsmann áhafnar eða tollayfirvöld til viðbótar, ekki síst í ljósi þess að skipið er nú í Rússlandi og áhöfnin er ekki meðal grunaðra. Bakgrunnsefnið, sem að miklu leyti er dregið saman úr umfjöllun Vice, er vel merkt en byggist á endursagnarheimildum fremur en eigin greiningu. Í heildina er þetta vel unnin fréttaskýring, en smávægilegir ágallar á framsetningu og heimildavinnu koma í veg fyrir hæstu einkunn.