„For­sjár­deila“ er ekki sönnunar­gagn í sakamála­rannsókn

Greinin er vel rökstudd skoðanagrein sem byggir á skýrri lögfræðilegri og sálfræðilegri röksemdafærslu. Höfundur vitnar beint í ákvæði almennra hegningarlaga og laga um meðferð sakamála, sem styrkir rökin og gerir þau að hluta til sannreynanleg. Tilvitnunin í niðurstöðu saksóknara í tilteknu máli er áhrifamikil og gefur til kynna aðgang að raunverulegum gögnum. Veikleiki greinarinnar sem rökræðu er þó sá að ónafngreindir lögmenn eru notuð sem heimild fyrir því að forsjárdeiluvörn sé orðin „nánast meginreglan" í heimilisofbeldismálum; þetta er veigamikil fullyrðing sem stendur á veikum grunni án nafngreindra heimilda eða tölfræði. Einnig hefði greinin orðið sannfærandi hverju sinni ef sjónarhorn lögreglu eða saksóknara hefði verið skoðað af meiri sanngirni: höfundur spyr aldrei hvort lögreglan hafi einhverjar málefnalegar ástæður til að skrá samhengi aðila, heldur er einungis ein túlkun lögð til grundvallar. Þetta er þó skoðanagrein og verður metin á forsendum rökhæfni og heiðarleika, ekki jafnvægis í fréttaskil. Á þeim forsendum er þetta vönduð grein með skýrum lagalegum tilvísunum, en einsleitni sjónarhornsins og notkun ónafngreindra heimilda draga úr sannfæringarkrafti.