Hverju erum við eigin­lega að fórna fyrir „lægra at­vinnu­leysi“?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur lýsir sér skýrt sem ESB-sinni; gagnsæið er til fyrirmyndar. Tilvísun í Eurostat sem gagnagrunn er skynsamleg og sannreynanleg, enda geta lesendur aflað sér sömu talna. Vísað er til töflu og grafs í texta þótt hvort tveggja birtist ekki í meginmálinu sem slíku; það dregur lítillega úr sannreynanleika fyrir lesandann sem sér aðeins textann. Það sem dregur úr rökstuðningnum er hversu mikið höfundur einfaldar samanburðinn. Hann ber saman atvinnuleysi og verðbólgu milli landa án þess að nefna aðra lykilþætti: stærð og fjölbreytni hagkerfisins, stjórn ríkisfjármála, skipulag vinnumarkaðar eða þá áhættu sem fylgir því að lítið opið hagkerfi glati gjaldmiðilsverkfæri í ósamhverfum áföllum. Þetta er klassísk gagnrýni hagfræðinga á krónu-evru-samanburðinn og hefði styrkt málflutninginn ef höfundur hefði tekist á við hana í stað þess að víkja henni til hliðar. Fullyrðingin um „8–10% óverðtryggða vexti" á húsnæðislánum er sett fram án tilvísunar í tiltekna vexti eða lánakjör, sem veikir annars vel uppbyggða rökfærslu. Sem skoðanagrein er þetta þokkalegt framlag til umræðunnar, en rökin hefðu orðið sannfærandi ef höfundur hefði gert andstæðu röksemdafærslunni meiri skil áður en hann hafnaði henni.