Sigmundur Ernir skrifar: Lærdómurinn af þjóðaratkvæðagreiðslunni
Skoðunardálkur þar sem Sigmundur Ernir dregur pólitískan lærdóm af þjóðaratkvæðagreiðslunni um aðildarviðræður og stillir upp andstæðu milli umbótasinna og afturhalds á báðum vængjum. Röksemdafærslan hvílir á sterku orðavali fremur en tölum eða dæmum. Nokkrar efnisfullyrðingar eru bornar fram án nokkurrar tilvísunar.
Greinin er birt sem skoðunarefni, og þar er hörð orðræða innan leyfilegra marka. Vandinn er annars staðar: dálkurinn byggir alla niðurstöðu sína á úrslitum sem hann nefnir aldrei með tölum. „Meirihluti fyrir aðildarviðræðum er augljóslega handan við hornið“ og „nú er líka ljóst hvað lítið vantar upp á“ eru fullyrðingar sem lesandinn getur ekki lagt mat á, því hvorki hlutfall, kjörsókn né spurningin sjálf koma fram. Þetta er kjarninn í röksemdinni og hann er skilinn eftir í lausu lofti.
Tvær staðhæfingar kalla á meira. Að Nigel Farage og Marine Le Pen hafi „einir“ fagnað úrslitunum er sannreynanlegt atriði sem hefði mátt festa með dæmi. Þyngri er talan um „daðursfull skeyti“ milli íslenska íhaldsins og rússneskra valdhafa: það er alvarleg ásökun sem hér er sett fram án nokkurs dæmis, nafns eða dagsetningar.
Gagnvart andstæðingum aðildar er beitt einkunnum í stað raka; sterkasta mótrökin, um fullveldi og sjávarútveg, eru afgreidd með uppnefnum. Dálkurinn er stílhreinn en hann sannfærir aðeins þá sem eru sammála fyrir.
