Risastór verðmunur á dagvöru
Fréttin byggir á nýjum verðsamanburði verðlagseftirlits ASÍ og skýrir vel bæði heildarniðurstöður og dæmi um einstakar vörur. Aðferðafræði, dagsetningar og aðgengi að grunngögnum eru tilgreind. Á móti vantar allt viðbragð þeirra verslana sem koma verst út og sjálfstætt samhengi um hvers vegna verðlag er hærra í smærri verslunum.
Aðferðafræðikaflinn er það besta í fréttinni: verðtökudagar, listi yfir allar tíu verslanirnar, skýring á því að miðað sé við hilluverð og tilboðsverð við kassa, og vísun í Nappið og verdlagseftirlit.is þar sem lesandinn getur sjálfur gengið að gögnunum. Þetta er sannreynanlegt og til fyrirmyndar.
Verra er að Krambúðin, Kjörbúðin og 10-11 eru nafngreindar hvað eftir annað sem dýrustu verslanirnar án þess að nokkur þeirra fái orðið. Hér er ekki um ásökun að ræða heldur mælingu, en Samkaup og Festi hefðu getað svarað einu grundvallaratriði sem fréttin lætur ósvarað: að þarna er verið að stilla lágvöruverðsverslunum upp á móti litlum þægindaverslunum með allt annan kostnaðargrunn og opnunartíma. Blaðamaðurinn hefði getað nefnt þetta sjálfur, eða hringt eitt símtal.
Framsetningin fylgir að öðru leyti ASÍ nokkuð þétt; fyrirsögnin tekur upp orðræðu eftirlitsins fremur en að spyrja um hana. Vandað en fylgispakt handverk.
