Á hvaða veg­ferð erum við?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreindur grunnskólakennari; hún á þar með rétt á sér sem fagleg skoðun frá aðila innan kerfisins. Sterkasta hliðin er hversu nákvæm gagnrýnin á framsetningu Viðskiptaráðs er: höfundur bendir á að tölfræðin taki ekki tillit til nemendaþýðis, nefnir nýbúahlutfall sem þekkta skýribreytu og lýsir vel hvers vegna beinn samanburður á brottfalli eftir grunnskóla geti verið villandi. Vísað er í raunveruleg viðmið, þ.e. aðalnámskrá frá 2011, einkunnakvarðann (A til D) og úttekt Þróunarsjóðs námsgagna, sem gefur rökstuðningnum grunn sem hægt er að sannreyna. Tillögurnar um námsgagnagerð, þýðingu erlends efnis og námsefnisleyfi fyrir kennara eru áþreifanlegar og útfærðar. Á hinn bóginn á pistillinn við nokkra veikleika sem skoðanagrein metið. Í fyrsta lagi er hann umfangsmikill og á köflum endurtekinn; sama grundvallarrök um óskýr hæfniviðmið eru dregin fram aftur og aftur, sem veikir heildaráhrifin. Í öðru lagi viðurkennir höfundur sjálfur að hún hafi „ekkert fyrir sér" varðandi ofmat einkunna annað en spjall við starfsfólk framhaldsskóla, sem er heiðarlegt en dregur úr þyngd miðlægrar fullyrðingar. Einnig er nokkuð langsótt að halda því fram að Viðskiptaráð vilji „brjóta niður" kennara; það er ályktun sem lítið er rökstutt fyrir utan framsetningargagnrýnina á tölfræðina. Í lokin kemur pólitísk gagnrýni á ríkisstjórnina, þar sem ráðherrar eru kallaðir „mishæfir" án nánari útskýringar. Sem skoðanagrein er þetta þó sæmilega vel byggt; höfundur leggur fram margar áþreifanlegar tillögur og viðurkennir takmörk eigin heimilda.