Brot á kjálka, nefbeini og rifbeinum
Dómsfrétt frá aðalmeðferð Reykholtsmálsins í Héraðsdómi Suðurlands, byggð á vitnisburði maltnesks læknis og geislafræðings sem fluttur var fyrir dómi. Frásögnin er nákvæm, tímasett og skýrt eignuð vitnisburði, en samhengi málsins og viðbrögð varnarinnar vantar alveg.
Sterkasta hlið fréttarinnar er að hún er unnin á staðnum. Blaðamaður fylgist með skýrslutöku og endursegir hana með dagsetningum, starfsheitum vitna og áverkalýsingum sem eru bundnar við það sem sagt var fyrir dómi. Læknisfræðilegu atriðin eru ekki sett fram sem staðreyndir blaðsins heldur sem vitnisburður, og það greinarmerki er haldið til enda. Vitnin eru ónafngreind, en það er venjuleg og málefnaleg framkvæmd í íslenskri dómsumfjöllun.
Það sem vantar er allt annað en smáatriði. Lesandi sem þekkir ekki Reykholtsmálið fær hvorki að vita hvað er ákært fyrir, hverjir eru sakborningar né hversu langt aðalmeðferðin er komin. Ekkert er sagt um hvort verjendur hafi spurt vitnin, hvort niðurstöður myndrannsókna hafi verið dregnar í efa eða hvort ágreiningur sé um hvernig áverkarnir hafi komið til. Í dómsmáli þar sem sakborningur á rétt á að teljast saklaus uns sekt er sönnuð er þetta ekki hlutlaus útfelling: dagurinn er sagður frá aðeins úr einni átt.
Framsetningin sjálf er hlutlaus og laus við dramatíseringu, og fyrirsögnin heldur sig innan þess sem vitnin sögðu. Þetta er því hæf en þunn dagsfrétt úr dómsal: rétt gert svo langt sem hún nær, en hún nær skammt.
