„Landspítali þolir ekki frekari niðurskurð“

Heimildin er aðeins ein en hún er vel merkt: grein Runólfs Pálssonar forstjóra í Spítalapúlsinum, vefriti Landspítala. Lesandinn veit nákvæmlega hvaðan orðin koma, og fyrirsögnin er höfð innan gæsalappa sem tilvitnun. Gallinn er sá að fréttin bætir engu við. Hún endursegir málflutning forstjóra sem hefur beinna hagsmuna að gæta í fjárlagaumræðunni og setur hann fram sem frétt.

Runólfur ber fram þungar fullyrðingar. Hann segir að ríkið hafi ekki bætt umsamdar launahækkanir að fullu, að spítalinn fái ekki greitt fyrir öll verk samkvæmt samningi og að kostnaður vegna samninga við sjálfstætt starfandi aðila vaxi án stýringar. Engin tala fylgir. Blaðamaður leitar hvorki til heilbrigðisráðuneytisins né Sjúkratrygginga Íslands, og sérgreinalæknar, sem óbeint er vegið að, fá ekki tækifæri til að svara. Samanburðurinn sem forstjórinn hvetur til hefði verið kjörið verkefni fyrir blaðamann: að sækja tölurnar og leggja þær fyrir lesendur.

Orðalagið er hlutlaust, en í reynd er fréttin hátalari fyrir annan aðilann í virkri deilu um opinbert fé. Lesandinn fær aðeins aðra hlið málsins.