Aldrei fleiri ungmenni grunuð um ofbeldisbrot

Greinin er í raun endursögn á efni Kastljóss og gefur það til kynna strax í upphafi. Hún nýtir þrjár aðalheimildir: Unnar Þór Bjarnason samfélagslögreglumann, Dóru Kristínu Gunnarsdóttur samstarfskonu hans og Soffíu Ámundadóttur, kennara og sérfræðing. Tölur um 188 ólögráða grunaða í ofbeldismálum eru sagðar vera bráðabirgðatölur, sem er heiðarleg fyrirvarameðferð, en ekki er ljóst hvort þetta eru tölur sem lögreglan hefur birt opinberlega eða sem komu fram í sjálfri þættinum. Mikilvæg varúðarnóta kemur frá Dóru, sem bendir á að aukin tilkynning geti skýrst af fræðslu fremur en raunverulegri aukningu; þetta er vel gert og sýnir ákveðna gagnrýna hugsun. Á hinn bóginn er nokkur veikleiki í jafnvæginu. Engum opinberum fulltrúa, ráðherra eða sveitarstjórnarfólki er gefinn kostur á svörum þrátt fyrir að Soffía saki stjórnmálafólk um seinkun á aðgerðum og segir „margar aðgerðanna hafi frosið í kerfinu". Þar hefði verið rétt að leita eftir viðbrögðum frá ráðuneytinu eða viðkomandi sveitarfélögum. Skýrsla Samtaka sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu er nefnd, en ekki dagsett eða nafngreind nánar, sem gerir sannreyningu erfiðari. Framsetningin hallar nokkuð í þá átt að samþykkja forsendur heimildanna án gagnrýninnar skoðunar; fullyrðingar um að hegðunarvandi sé „kominn niður í leikskóla" hvíla á sögu Soffíu um eitt tilvik. Heildarmatið er að þetta er ágæt samantekt á sjónvarpsefni þar sem nokkrar skýrar heimildir eru notaðar, en greinin skorti þann sjálfstæða fréttamennsku sem hefði lyft henni.