Óþarfa leynd ríkir um niðurstöðurnar
Frétt um gagnrýni Jóns Péturs Zimsens á að íslenskir skólar fái ekki eigin PISA-niðurstöður. Greinin styðst við nafngreindan þingmann, tölur frá OECD og eldri svör verkefnisstjóra PISA í Eistlandi og Finnlandi. Sá sem gagnrýnin beinist að, Miðstöð menntunar- og skólaþjónustu, kemur hvergi að máli.
Miðstöð menntunar- og skólaþjónustu er nefnd með nafni sem sá aðili sem hefur ekki upplýst skóla um niðurstöður sínar árin 2018 og 2022, en engin viðbrögð frá henni fylgja. Þar liggur helsti veikleikinn: ástæðurnar fyrir leyndinni, hvort þær varða persónuvernd, skilmála OECD eða tölfræðilega óvissu, koma aldrei fram. Lesandinn fær aðeins eina útskýringu á fyrirkomulaginu, og hún er sú að vilji til að nýta gögnin sé ekki til staðar.
Að öðru leyti er verkið vel unnið. Heimildir eru nafngreindar, tölur um þátttökuhlutfall og stigamun við Finnland eru rekjanlegar til PISA-samantektar OECD, og sögulegt samhengi frá 2012 og 2015 dýpkar málið umtalsvert. Það er einnig til hróss að eldri svör Gundu Tire og Arto K. Ahonen eru skýrt tímasett við fyrirspurnir Morgunblaðsins árið 2023 og ekki látin líta út sem ný viðtöl.
Tvennt hefði mátt herða. Fullyrðingin um að OECD skilji ekki afstöðu Íslands er endursögn þingmannsins og var ekki sannreynd hjá stofnuninni. Og fyrirvarinn um marktækni kemur frá gagnrýnandanum sjálfum, ekki frá óháðum matsfræðingi.
