Sigvaldi Einarsson skrifar: Fjárlögin, nýsköpunin og loforðið frá 2001
Skoðanagrein þar sem höfundur teflir saman afgangi fjárlagafrumvarps 2027, lækkandi endurgreiðslum vegna rannsókna og þróunar og verðbólgumarkmiðinu frá 2001. Röksemdafærslan er óvenju vel undirbyggð af tölum sem flestar eru raktar til nafngreindra stofnana. Höfundur upplýsir um eigin starfsvettvang í lok greinar.
Sjaldgæf sjálfsögun einkennir greinina: höfundur stöðvar sjálfan sig um leið og hann nefnir 1.741 milljónar lækkunina og tekur fram að hér sé um spá Rannís að ræða, ekki ákvörðun um að skerða rétt fyrirtækja. Slík varkárni er einmitt það sem vantar oftast í skoðanaskrif um fjárlög. Sama gildir um tilvísanir í greiningu Alþjóðagjaldeyrissjóðsins frá ágúst, meginvaxtaákvörðun 19. ágúst og sameiginlega yfirlýsingu ríkisstjórnar og Seðlabanka frá mars 2001. Lesandi getur flett þessu upp.
Tvennt stendur þó út af. Verðbólgan er sögð 5,6 prósent í ágúst en þegar raunvextir eru reiknaðir síðar í greininni er notuð talan 5,3. Munurinn kann að stafa af ólíkum mælingum eða mánuðum, en útreikningurinn ber uppi kjarnarök greinarinnar og því hefði þurft að skýra hann. Þá eru „sjóðstjórar á skuldabréfamarkaði“ sem kalla gjaldskrárhækkanirnar efnahagslegt sjálfsmark hvergi nafngreindir; það er eina ónafngreinda heimildin og hún er notuð til að slá lokahöggið.
Höfundur upplýsir um eigin stöðu í gervigreindargeiranum. Það er rétt gert, enda mælir hann með vernd nákvæmlega þeirra útgjaldaliða sem snerta hans svið.
