Munu „dauðu“ at­kvæðin leiða Sjálf­stæðis­flokk og Miðflokk til valda?

Greinin er birt sem skoðanagrein og er því metin á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Sem kosningaáróður er hún gagnsæ: höfundur leynir ekki afstöðu sinni og býður lesandanum upp á skýrt sjónarhorn. Hins vegar er rökstuðningurinn veikur á nokkra vegu. Í fyrsta lagi setur höfundur upp einfalda andstæðu: annars vegar Sjálfstæðisflokkur og Miðflokkur sem bandarískt bílaborgarfyrirmynd, hins vegar Samfylkingin sem eini valkosturinn. Þessi rammasetning hunsar að fleiri flokkar í Reykjavík aðhyllast almenningssamgöngur og borgarþéttingu, til dæmis Vinstri græn, Píratar og Viðreisn. Fullyrðingin um að Samfylkingin sé „eini raunhæfi valkosturinn" er pólitísk staðhæfing sem stendur án nokkurs rökstuðnings, svo sem tilvísana í skoðanakannanir eða sögulegt atkvæðamagn. Í öðru lagi er samanburðurinn við Bandaríkin yfirdrifinn og óstuddur; höfundur fullyrðir að stefna þessara flokka sé að línurit vegakerfa bandarískra borga sé fyrirmyndin en vísar hvergi í raunverulega stefnuskrá eða yfirlýsingar flokkanna til stuðnings. Í þriðja lagi nefnir höfundur að nágrannaþjóðir hafi valið almenningssamgöngur fyrir borgir á stærð við Reykjavík, en gefur engin dæmi eða gögn. Sem skoðanagrein þarf hún ekki að vera hlutlaus, en rökin ættu að vera sterkari en tilfinningaleg ákall og óstudd alhæfing. Greinin gegnir í raun hlutverki kosningaauglýsingar fyrir Samfylkinguna.