Ólína með lausn á því hvernig hægt er að halda Íslendingasögunum á lofti

Fyrirsögnin lovar „lausn" Ólínu en greinin sjálf er ekki annað en mósaík af álitsgjöfum af samfélagsmiðlum og tilvísunum í aðra fjölmiðla. Ekkert er rætt við Ólínu beint; tilvitnunin er sótt á Facebook, eins og flestar aðrar raddir í greininni. Þetta gerir heimildakeðjuna mjög veika: Morgunblaðið er upphaf umræðunnar, DV er vísað í, og síðan eru teknar saman Facebook-færslur Bjarna Harðarsonar, Silju Aðalsteinsdóttur, Bubba Mortens, Arnars Þórs Jónssonar, Gunnars Smára Egilssonar, Jóhanns Hlíðar Harðarsonar og Reynis Þórs Eggertssonar. Engin þessara heimilda er rædd eða þeim mótmælt; allar standa án mótvægis. Raddflóran er einsleit í þeim skilningi að nánast enginn er á móti þeirri hugmynd að Íslendingasögurnar séu mikilvægar. Enginn menntafræðingur eða kennari sem útskýrir af hverju sögurnar voru teknar af lesskrám fær beinan vettvang, þótt vísað sé til þess að stytting framhaldsskólans sé „meginástæðan". Framsetningin leiðir lesandann í þá átt að þetta sé menningarlegt tjón, en gagnrýnin beinist aldrei að raunverulegum námskrárákvarðanatökum eða þeim sem bera ábyrgð á þeim. Fullyrðing Arnars Þórs um tengsl við „fullveldi" stendur algjörlega án stuðnings eða samhengis. Greinin er þægileg yfirlitsumfjöllun en býður lesandanum ekki sjálfstæða greiningu, og fyrirsögnin ofselur efnið verulega.