Getur bætt efnahagsumhverfið skilað ís­lenskri fjöl­skyldu 5–8 milljóna á ári?

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur kemur afstöðu sinni skýrt á framfæri. Sem rökstuðningur er uppbygging greinarinnar skýr: höfundur vísar í nafngreinda heimild, Baldur Pétursson, og greinir frá starfsreynslu hans, auk þess sem hann vísar í birta grein á Vísi og heimasíðuna „Betri lífskjör". Það er jákvætt að höfundur viðurkennir ítrekað að um sviðsmyndir og reiknidæmi sé að ræða, ekki bókhaldsuppgjör. Eigið reiknidæmi höfundar um 415 milljarða króna vaxtamun er þó veikt að gagnalegri undirstöðu: ekki er vísað í neina ákveðna skuldastöðu eða vaxtaröð og lesandinn getur ekki sannreynt forsendurnar innan greinarinnar sjálfrar, þótt þær gætu verið studdar í annarri vinnu höfundar. Stærsti veikleikinn sem skoðanagrein er hversu einhliða röksemdafærslan er. Höfundur segist vilja að forsendurnar séu gagnrýndar og sannreyndar, en leggur sjálfur ekkert fram sem mælir gegn eigin niðurstöðu. Engum gagnrökum er haldið á lofti, til dæmis um áhættu af evrusvæðisaðild smárra hagkerfa eða um ókosti þess að afsala sér peningastefnu. Nafnlaus saga af forstjóra sem gerði tilboð í verk við Landspítala styrkir ritgerðina sem dæmisögu, en er í eðli sínu ósannreynanleg. Sem pólitískt innlegg fyrir já-hliðina er greinin vel uppbyggð, en hún myndi hafa meiri þyngd ef hún viðurkenndi nokkur helstu mótrök og útskýrði af hverju þau séu ekki sannfærandi, í stað þess að hundsa þau alfarið.