Setja spurningamerki við uppsagnirnar hjá borginni: „Besta leiðin til þess að moka skattfé í einkavasa“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni, en hún er í reynd endursögn: „samkvæmt heimildum Vísis“, „heimildir Mbl segja“, „fram kom í kvöldfréttum RÚV“. Talan um sex tugi starfsmanna og 900 milljóna sparnað kemur frá nafnlausum heimildarmönnum annars miðils og er hvergi sannreynd hér. Ummæli borgarstjóra eru fengin úr skilaboðum til Vísis, ekki til þessa miðils. Þetta er lögmæt vinnubrögð svo lengi sem keðjan er gagnsæ, og hún er það, en þá stendur eftir að miðillinn bætti engu við nema safni af Facebook-færslum.

Raddflóran er einsleit með áberandi hætti. Sex nafngreindir einstaklingar tjá sig, allir í sömu átt, og fyrirsögnin lyftir hvassasta ummælinu upp sem yfirskrift fréttarinnar. Eina mótvægið er athugasemd Kára Sigurðssonar um að útboðsvinnan hafi hafist í tíð fyrri meirihluta, og hún er látin liggja óunnin. Enginn borgarfulltrúi meirihlutans er spurður, engin skýring á forsendum hagræðingarinnar birtist, og fullyrðing Gunnars Axels um að heildarlaunakostnaður kjörinna fulltrúa hafi verið „vel yfir 1 milljarði króna“ er endurbirt án þess að nokkur reyni að staðreyna hana, þótt reikningar Reykjavíkurborgar séu opinberir og aðgengilegir.

Það sem blaðamaður hefði getað gert liggur í augum uppi: hringja í borgina, fletta upp launatölum kjörinna fulltrúa, spyrja hvað útboðið á þrifum kosti á móti launakostnaði skólaliða, eða einfaldlega bíða eftir fundargerð borgarráðs sem greinin sjálf segir að birtist síðar sama dag. Í stað þess er tilfinningaþrunginn umræðuþráður af samfélagsmiðli settur fram sem fréttaefni.

Niðurstaðan: lesandi sem treystir eingöngu á þessa umfjöllun fær einhliða mynd af umdeildu máli þar sem gagnrýnin er sett fram sem staðreynd og andmælin vantar. Heimildakeðjan er þó sýnileg og enginn er ranglega eignaður orð, sem heldur þessu frá botninum.