Strandveiðifélag Íslands sendir formlegar kvartanir til umboðsmanns Alþingis og Eftirlitsstofnunar EFTA (ESA)

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í eðli sínu endursögn á fréttatilkynningu frá einum aðila, Strandveiðifélagi Íslands, án nokkurs tilrauna til að afla viðbragða frá þeim sem ásakanirnar beinast að. Þrjú atriði skipta mestu máli. Í fyrsta lagi er raddflóran algerlega einsleit: eini nafngreindi heimildarmaðurinn er Þórólfur Júlían Dagsson, stjórnarmaður félagsins, og allar fullyrðingar koma frá honum eða fréttatilkynningunni. Engin tilraun er gerð til að fá viðbrögð frá útgerðarfélögum sem ásökunin beinist að, frá ríkisskattstjóra, matvælaráðuneytinu eða öðru stjórnvaldi. Þetta er alvarlegur brestur í jafnræði þegar greinin er birt sem ritstjórnarefni en ekki sem „aðsent efni". Í öðru lagi er framsetningin villandi að því leyti að fullyrðingar félagsins um „kerfisbundna misnotkun" og „samkeppnisbrenglun" eru settar fram sem lýsing á staðreyndum frekar en sem ásakanir eða sjónarmið eins málsaðila; fyrirsögnin sjálf tekur mark félagsins upp sem staðreynd. Í þriðja lagi er vísað í álit Samkeppniseftirlitsins nr. 2/2012, sem er staðfest heimild, en samhengið vantar: álitið er yfir áratugur gamalt og lesandi fær ekki að vita hvort aðstæður hafi breyst eða hvort eftirfylgni hafi átt sér stað. Þetta dregur úr gildi tilvísunarinnar. Greinin hefði hæglega getað orðið trúverðugri ef blaðamaður hefði haft samband við a.m.k. einn gagnaðila og sett ásakanir félagsins í samhengi.