Um menningarstefnur og borgarpólitík

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta sem slíka. Höfundur hefur skýra sérfræðistöðu sem fagstjóri skapandi greina og formaður rannsóknaseturs, sem styrkir trúverðugleika röksemdafærslunnar. Uppbygging er áhugaverð: greinin reynir að kortleggja menningarstefnur allra helstu framboða og setja þær í fræðilegan ramma, meðal annars með tilvísun í Pierre Bourdieu. Þetta gefur lesandanum almennilegt yfirsýnartæki yfir málaflokkinn. Á hinn bóginn er framsetningin ekki alveg hlutlaus þótt hún klæðist hlutlægu yfirbragði. Höfundur gerir greinarmun á flokkum sem vilja auka framlög og þeim sem vilja það ekki, og les flokkastefnurnar í gegnum fræðilegan ramma sem í eðli sínu er vinstrihallaður: menning sem félagslegir innviðir og lýðræðisverkfæri. Pírötum er lýst sem „skýrust" í áherslum og Miðflokkurinn sker sig „nokkuð úr" á þann hátt sem virkar sem höfundarleg umsögn fremur en hlutlaus lýsing. Gagnrýni á Miðflokksstefnuna, þar sem Bourdieu er notaður til að véfengja hugmyndina um list án pólitíkur, er fræðilega gild en sýnir jafnframt hvar höfundur stendur. Þetta er þó eðlilegt innan skoðanagreinar, og röksemdirnar eru skýrar. Veikasti hlekkurinn er að engin tölugögn um fjárveitingar eru nefnd til stuðnings, þótt höfundur viðurkenni fullyrðingu Bjargar Magnúsdóttur um háar fjárveitingar; nákvæmari tölur hefðu styrkt greinina.