„Sam­fylkingin í Reykja­vík er kvenna­gildra“

Styrk greinarinnar er raddflóra hennar: níu oddvitar koma að orði og sjónarmið þeirra eru rakin tiltölulega jafnt. Þetta er gott kappræðurefni sem gefur lesandanum raunverulegt yfirlit. Tölulegar fullyrðingar, svo sem 2.400 leikskólakennara sem vantar og 1.500 ný pláss, koma úr munni frambjóðenda og eru settar fram sem pólitískar staðhæfingar, ekki sem staðreyndir sem fréttamaður hefur sannreynt. Þar hefði blaðamaður getað bætt við samhengi, til dæmis með tilvísun í opinberar tölur borgarinnar eða Hagstofu um biðlista og mönnun. Fyrirsögnin er þó vandamálið sem ber hæst. Hún dregur eina skörpu tilvitnun Hildar Björnsdóttur úr samhengi og gerir hana að miðpunkti allrar fréttarinnar, þótt textinn fjalli um mun breiðari umræðu. Þetta er framsetningarval sem gefur sjálfstæðisflokkinum aukinn sýnileika og setur Samfylkinguna í vörn; aðrir oddvitar sem komu með jafn áhugaverðar fullyrðingar fá enga slíka sviðsljósameðferð. Nafngreining Sönn er svo athyglisverð: hún er kynnt án eftirnafns og án flokksheitissem gerir erfiðara að bera kennsl á hana og flokkstengsl hennar, sem er óvenjulegt þar sem allir aðrir oddvitar eru nafngreindir til fulls og tengdir flokki. Þetta er smáatriði en dregur úr fagmennsku. Í heild sinni er þetta almennileg kappræðusamantekt með sannanlegum heimildum, en hefði haft meira gildi ef blaðamaður hefði sett pólitískar tölur í sjálfstætt staðreynt samhengi.