Geta kosningar verið mátt­laus öryggis­ventill?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Röksemdafærslan er skýr í grunninn: höfundur notar þekkt söguleg dæmi, Hitler, Mussolini og Orbán, til að sýna fram á að kosningar einar og sér verndi ekki lýðræði. Tilvísunin í ályktun Evrópuþingsins frá 2022 um „kosningalegt einræði" er sannreynanleg og styrkir rökstuðninginn. Þó ber að nefna nokkra veikleika í hugsuninni. Fullyrðingin um að bæði Hitler og Mussolini hafi „komist til valda með stuðningi kjósenda innan lýðræðislegra kerfa" er einföldun á flóknu sögulegu samhengi; Hitler var skipaður af Hindenburg eftir pólitíska samninga, ekki beinlínis kosinn til valda, og Mussolini greip vald með Göngunni til Rómar. Slík einföldun veikir þá sögukennslu sem greinin vill miðla. Auk þess er textinn talsvert almennur í lokahluta sínum: setningar á borð við „þegar stjórnmál verða sífellt meira að einhverskonar menningarstríði" benda í ákveðna átt án þess að höfundur nefni hvaða öfl eða hreyfingar á Íslandi hún hefur í huga. Þetta gerir greinina fremur kennslukenndari en rökstuðningsþyngri. Sem skoðun er þetta þokkalegt innlegg í umræðu, en höfundur hefði getað styrkt málflutninginn með nákvæmari sögulegri meðhöndlun og skýrari tengingu við íslenskt samhengi.