Ótta­slegnir í­búar binda vonir við nýjan meiri­hluta

Alvarlegasti gallinn er algert ójafnvægi: greinin er í raun málsvörn íbúahópsins án þess að Samhjálp, sem rekur kaffistofuna, eða fulltrúar Reykjavíkurborgar fái nokkurt svigrúm til svara. Þegar fullyrðingar eru settar fram um lögregluútkall „annan hvern dag" og „óheimila starfsemi" er það allt sett fram í orðum talskonu íbúanna, Írisar Hrundar Sigurðardóttur, án þess að lögregla eða borgin staðfesti eða andmæli. Tölurnar um lögregluútkall eru ekki studdar neinni sannreynanlegri heimild innan fréttarinnar sjálfrar; lesandinn verður að treysta á orð eins aðila. Sama gildir um lagaleg rök um að starfsemi sé „óheimil samkvæmt lögum" í hverfiskjarnanum; enginn lögfræðingur né embættismaður borgarinnar staðfestir eða mótsegir þá túlkun. Framsetningin er enn fremur bjöguð af fyrirsögninni, sem notar orðið „óttaslegnir" og gerir tilfinningalegt ástand íbúa að forsendunni fremur en efnislegu álitaefni um skipulagningu. Greinin nefnir að svör bárust ekki frá Samfylkingu og Vinstrinu en greinir ekki frá hvort þau framboð hafi verið leitað eftir viðbrögðum og kosið að svara ekki, eða hvort þeim hafi aldrei verið hringt. Þá er athyglisvert að blaðamaðurinn fór sjálfur í símaskrána til að sannreyna heimilisföng undirskriftaraskrár, sem er vel gert, en sömu kröfur eru ekki gerðar til staðfestingar á fullyrðingum íbúa. Í heildina er þetta einhliða umfjöllun þar sem hinn aðilinn, Samhjálp, er algjörlega fjarstaddur.