„Dómari má ekki gefa einhvern magnafslátt“
Fréttin greinir frá málflutningi verjanda Írisar Helgu Jónatansdóttur í Héraðsdómi Reykjaness, þar sem krafist var sýknu af 68 ákæruliðum. Rakið er hvað ákærða viðurkennir og hvað hún neitar, auk þess sem verjandinn gagnrýnir rannsókn lögreglu á mögulegum fjaraðgangi að tækjum hennar.
Hver einasta fullyrðing er skýrt eignuð verjandanum, og það er mesti styrkur greinarinnar. Blaðamaðurinn sat málflutninginn í dómsal og skrifar í óbeinni ræðu: „sagði Helga Vala“, „samkvæmt málflutningi verjandans“. Lesandinn þarf aldrei að velkjast í vafa um að hér talar málsvörn en ekki dómur. Fyrirsögnin er bein tilvitnun og merkt sem slík. Þetta er frumvinnsla úr dómsal, ekki endursögn annarra miðla.
Gallinn liggur í samhenginu sem vantar. Lesandinn fær ekki að vita hvers eðlis ákæruliðirnir 68 eru, hvaða refsingar ákæruvaldið krafðist eða hver kjarninn var í málflutningi saksóknara, þótt vísað sé til hans í framhjáhlaupi. Vera má að sá hluti hafi birst í sérstakri frétt, en þessi grein stendur ekki á eigin fótum. Sá sem les hana eina heyrir aðeins eina rödd málsins.
Málflutningur verjanda er einhliða í eðli sínu og það er ekki brot á jafnvægi að greina frá honum. Tvær setningar um efni ákærunnar hefðu þó gert fréttina mun gagnlegri og sanngjarnari gagnvart þeim sem kæra.
