Svarthöfði skrifar: Pólitískir varðhundar
Svarthöfði gagnrýnir umræðu í Silfrinu um málefni Landsvirkjunar. Hann vísar í starfsreglur stjórnar fyrirtækisins til að hrekja orð Sigurðar Kára Kristjánssonar um að stjórnir fundi ekki án forstjóra. Jafnframt gerir hann lítið úr þátttöku formanns Vinstri-grænna í þættinum vegna fylgishruns flokksins.
Tilvitnun í starfsreglur stjórnar Landsvirkjunar er sterkasti hluti þessa skoðanapistils. Lesandinn getur flett reglunum upp sjálfur. Þar stendur skýrum stöfum að stjórnin skuli koma saman án forstjóra einu sinni á ári, og sú tilvísun ber rökin uppi betur en nokkur fullyrðing höfundar.
Annars staðar víkur rökfærslan fyrir persónulegum skotum. Afstöðu Sigurðar Kára er lýst með orðunum „heyrði ekki betur“ og hún síðan teygð í að hann vilji skipa „flokksgæðinga og venslamenn“ í stjórnir. Ekkert orðrétt eftir honum styður þá túlkun. Vísunin í gjaldþrot Play svarar heldur ekki röksemd hans, heldur beinist hún að manninum sjálfum.
Síðasti kaflinn er veikastur. Formaður Vinstri-grænna er ekki einu sinni nafngreindur, en honum er samt neitað um rétt til að tjá sig á þeirri forsendu að flokkurinn féll af þingi. Það eru engin rök um efni málsins. Lokaorðin um seppann staðfesta að tilgangurinn er fremur háð en rökræða.
