Sam­keppnis­eftir­litið hefur kosninga­baráttu sína

Greinin er birt sem fastur ritstjórnardálkur og verður metin á þeim forsendum. Röksemdafærslan hvílir á tveimur meginstoðum: annars vegar að umræðuskjal Samkeppniseftirlitsins hunsi aðrar skýringar á háu matvöruverði, svo sem launaþróun, aðfangakostnað og kaupmátt, og hins vegar að stofnunin sé í raun að reka pólitískan málstað ESB-aðildarsinnum til handa. Fyrri stoðin er ágæt og þar vísar dálkahöfundur jafnvel til Eurostat-gagna um rekstrarafgang í matvörusmásölu, sem styrkir rökstuðninginn. Sú tilvísun er sannreynanleg og gefur lesandanum tækifæri til sjálfstæðrar skoðunar. Aftur á móti er seinni stoðin veikari: fullyrðingin um að Samkeppniseftirlitið reki „kosningabaráttu" og sé í liði með „Evrópusinnum" er sett fram sem staðreynd frekar en túlkun, án þess að nokkur heimild styðji hana. Að Pawel Bartoszek hafi lofað ákveðnum verðlækkunum á veitingastað er áhugaverð og sannreynanleg tilvísun, en hún sannar ekki að Samkeppniseftirlitið vinni í þágu þess málstaðar. Þá er athugasemdin um að forstjóri Samkeppniseftirlitsins svari „einungis systurmiðlunum Heimildinni og Ríkisútvarpinu" ódýr ádeila sem hvorki er studd dæmum né rökstudd frekar. Í heild er dálkurinn beittur í tóni en rökfræðilega misjafn: sumstaðar er greining á efni umræðuskjalsins málefnaleg, en á öðrum stöðum rennur hún saman við fullyrðingar sem byggja á forsendutöku fremur en gögnum.