Fljótlegasta leiðin til að lækka verðbólgu og vexti er að segja NEI 29. ágúst
Skoðanagrein sem hvetur kjósendur til að segja NEI í þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB, ekki á forsendum Evrópumála heldur til að þvinga ríkisstjórnina til efnahagsaðgerða. Röksemdafærslan hvílir á langri keðju ósannaðra ályktana og einni tölfræðifullyrðingu sem hvergi er heimild fyrir. Merkt sem skoðun og því metin á forsendum röksemda, ekki heimildabalans.
Greinin er birt undir skoðanamerkingu, og það er réttmætt: hún er hrein hvatning. Kjarnaveilan liggur samt í rökfærslunni sjálfri. Höfundur byggir alla niðurstöðuna á einni tölu: „Yfir 80% kjósenda eru óánægðir með aðgerðarleysi ríkisstjórnarinnar“. Engin könnun er nefnd, enginn framkvæmdaraðili, engin dagsetning. Orðalagið „kannanir sýna svart á hvítu“ er einmitt sú tegund fullyrðingar sem krefst tilvísunar, og lesandinn hefur enga leið til að sannreyna hana innan greinarinnar.
Rökkeðjan sjálf stendur á brauðfótum. Því er haldið fram að ósigur í ESB-kosningu muni þvinga ríkisstjórnina til að „skrúfa niður vextina“. Hvergi er þess getið að stýrivextir eru í höndum Seðlabanka Íslands, sem starfar sjálfstætt og eftir lögbundnu verðbólgumarkmiði. Höfundur með viðskiptamenntun hlýtur að þekkja þetta grundvallaratriði, og að sleppa því er ekki smávægilegt: það er forsendan sem myndi fella meginröksemdina.
Athyglisverðast er hvað greinin sneiðir framhjá. Kjarninn í íslenskri Evrópuumræðu er nákvæmlega þessi: hvort evran og ESB-aðild myndu lækka vexti og verðbólgu til langframa. Höfundur snýr því á haus án þess að nefna gagnstæðu röksemdina einu orði. Að hvetja kjósendur til að nota atkvæði um fullveldismál sem táknræna kröfugöngu í ótengdu máli er líka veikleiki í sjálfri röksemdinni, ekki bara í framsetningunni.
Sem skoðanagrein er hún skýr og læsileg og felur ekki tilgang sinn. En óstudd tala sem borin er fram sem staðreynd, þögn um Seðlabankann og algjört sinnuleysi um andstæð rök draga matið niður.
