Efnahagsbandalög og séríslensk hagfræði – rökvísi hagstjórnar í evrópsku samhengi

Greinin er birt undir umræðuflokki og er í eðli sínu skoðanagrein sem rökstyður ákveðna afstöðu til Evrópusambandsaðildar. Á þeim forsendum ber að meta hana á gæðum röksemdafærslunnar og hugrænum heiðarleika, ekki á jafnvægi heimilda. Ásgeir Brynjar Torfason fer víða um efnahagssöguna og snertir fjölda álitamála: bankahrunið, verðtryggingu, gjaldeyrishöft, ferðaþjónustu, framleiðnivöxt og geópólitíska stöðu. Styrkur greinarinnar er sá að hún setur íslenska efnahagsstjórn í evrópskt samhengi, notar sannreynanlegar tilvísanir, til dæmis í Bloomberg-tölur um ferðamannastrauma, bók Sven Beckerts um sögu kapítalismans, ræðu Mark Carneys í Davos og grein Alan Beattie í Financial Times, auk þess sem hún vísar í fimmtu grein sáttmála Evrópusambandsins um nálægðar- og meðalhófsregluna. Þetta er meira en margar skoðanagreinar bjóða upp á. Á hinn bóginn er röksemdafærslan víðtæk en stundum grunn. Fullyrðingin um að „fjórtán til átján ríkustu fjölskyldur landsins" njóti sérstaklega korktappans verðtryggða er ekki studd neinum tilvísunum og lesandinn getur ekki sannreynt hana. Tapið af Brexit er sagt „líklega um 4% landsframleiðslunnar" án þess að heimild sé nefnd, þótt sambærilegar tölur hafi birst víða í erlendri umfjöllun. Eins er lokaályktunin sterk: að eina rökrétta skýringin á andstöðu atvinnulífsins sé fákeppnishagsmunir. Þar þrengir höfundurinn röksemdaleiðina á óþarflegan hátt og gerir sitt sjónarmið að einu mögulegri skýringu, sem dregur úr sannfæringarkrafti röksemdafærslunnar. Þrátt fyrir þessa veikleika er greinin vel lesin sem málflutningur og rökstuðningur, hún tiltekur nokkrar heimildir og nær yfir víðan flöt. Sem skoðanagrein sinnir hún sínu hlutverki sæmilega.