„Skrýtið að sparka í fólk á þess veikustu stundu“
Viðtal við Guðmund Inga Kristinsson þar sem hann lýsir aðdraganda úrsagnar sinnar úr Flokki fólksins og bendir á Ingu Sæland og aðstoðarmenn í ráðuneytinu. Spyrillinn gengur á hann með eftirfylgnispurningum, en engin tilraun er sýnileg til að ná viðbrögðum frá þeim sem sakaðir eru.
Alvarlegar ásakanir eru bornar fram gegn nafngreindu fólki: formaður flokks sem á að hafa krafist afsagnar við sjúkrabeð, aðstoðarmaður sem sagður er hafa sent afsagnartexta, og starfsmaður sem lesandinn getur auðveldlega staðsett þótt hún sé ekki nafngreind. Ekkert í textanum sýnir að eftir viðbrögðum hafi verið leitað. Slík athugasemd, jafnvel bara „Inga Sæland svaraði ekki fyrirspurn“, er lágmarkskrafa þegar frásögn eins manns er látin standa ein um atburði sem tvo eða þrjá varðar.
Spyrillinn á hins vegar hrós skilið fyrir að ýta á móti. Spurningin um hvort hann telji samsæri hafa verið í gangi er einmitt sú sem þarf að spyrja, og svarið afhjúpar að Guðmundur Ingi byggir á því að enginn hafi hringt, ekki á beinum gögnum.
Talnanotkunin fer óáreitt hjá. Fullyrðingin um að Inga hafi sjálf verið frá í þrjár til fjórar vikur, og að ráðherrar hafi verið fjarverandi í fjóra til fimm mánuði, er ekki sannreynd innan fréttarinnar þótt slíkt sé nokkuð einfalt að staðfesta. Niðurstaðan: læsilegt viðtal, en lesandinn fær aðeins aðra hlið á harðri deilu.
