Orðið á götunni: Dæmdur ritþjófur ræðst á fræðimenn
Ritstjórnardálkur sem svarar viðtali við Hannes Hólmstein Gissurarson með persónulegum árásum fremur en rökum. Fullyrðingar um styrki, greiðslur og hvatir eru bornar fram með orðalaginu „orðið á götunni“ og „altalað er“, sem er ekki heimild. Viðtalið sem gagnrýnt er er hvergi vitnað í orðrétt.
Dálkurinn er birtur sem ritstjórnarefni, og það val ritstjórnar er sjálfstæð ákvörðun sem vert er að nefna: húsið setur nafn sitt við texta sem sækir vald sitt í orðróm.
Kjarnaveikleikinn er heimildatæknin. „Orðið á götunni er“ og „altalað er“ eru notuð til að bera fram fullyrðingar um dómgreind, sómakennd og hvatir nafngreinds manns. Þetta er ekki heimild heldur stílbragð sem hylur að ekkert stendur að baki. Verra er að viðtalið sem allt byggir á er aldrei tilvitnað orðrétt; lesandinn fær aðeins túlkun dálkahöfundar á því hvað Hannes „gefi í skyn“ og getur ekki sannreynt hvort túlkunin haldi.
Tvö atriði kalla á meiri varfærni. Orðalagið „dæmdur ritþjófur“ smættar niðurstöðu í höfundarréttarmáli í refsidóm, án þess að greint sé milli þess tvenns. Og fullyrðingin um tíu milljóna greiðslu frá fjármálaráðuneytinu, ásamt núvirðingu hennar, er ekki sannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar þótt slík gögn ættu að vera opinber og auðsótt.
Upplýsingarnar um Jean Monnet-verkefnið eru hins vegar málefnalegasti hlutinn og hefðu getað staðið sem raunveruleg mótrök. Í staðinn hverfa þau inn í einstaklingsuppgjör.
