Af hverju aðildar­við­ræður?

Greinin er birt undir skoðanamerki, og á þeim forsendum er hún óvenju vönduð: höfundur byggir upp sterkustu útgáfu andstæðra röksemda áður en hann svarar þeim, viðurkennir að aðildarviðræður séu ekki hefðbundnar samningaviðræður og að evruskuldbindingin sé raunveruleg rök gegn aðild. Það er ekki sjálfgefið í þessari umræðu. Tölur eru líka nefndar með viðmiðum sem lesandi getur í grunninn gengið að: 27 af 35 samningsköflum opnaðir, sjávarútvegskaflinn aldrei opnaður, skýrsla utanríkisráðherra um mótframlög. Tveir hnökrar draga niður. Fullyrðingin um „nýtt mat“ um 1,9 milljarða króna kostnað stendur án þess að nefnt sé hvaðan matið kemur; það er nákvæmlega talan sem andstæðingar munu vega og lesandinn getur ekki sannreynt hana innan greinarinnar. Þyngra vegur að höfundur setur fram sem staðreynd að „gagnkvæmur skilningur“ hafi legið fyrir um að Ísland þyrfti ekki að ráðast í laga- og stofnanabreytingar fyrr en eftir þjóðaratkvæði. Þetta er einmitt umdeildasta atriðið í öllu málinu, og hér er það afgreitt í einni málsgrein án tilvísunar í skjal eða yfirlýsingu. Höfundur hefði styrkt eigin röksemd, ekki veikt hana, með því að benda á hvar þessi skilningur er skjalfestur. Að lokum: yfirlestur hefði mátt vera betri, bæði stafsetning og gæsalappir eru á reiki.