Lagaprófessorar segja Morgunblaðið ljúga í frétt um álitsgerð þeirra – „Þessi frétt er ósönn“
Fréttin endurbirtir yfirlýsingu þriggja nafngreindra lagaprófessora sem segja forsíðufrétt Morgunblaðsins ranga, og vísar í álitsgerð þeirra á vef Stjórnarráðsins. Morgunblaðinu er hins vegar ekki gefinn kostur á að svara alvarlegri ásökun og fyrirsögnin þyngir orðalag prófessoranna úr „ósönn“ í „ljúga“. Grunnheimildin er skýr og sannreynanleg, en umfjöllunin er einhliða í ágreiningsmáli.
Heimildagrunnurinn er í sjálfu sér til fyrirmyndar: prófessorarnir eru nafngreindir, yfirlýsingin er birt í beinni tilvitnun, umdeild fyrirsögn Morgunblaðsins er tilgreind orðrétt og lesandanum er vísað á álitsgerðina sjálfa á vef Stjórnarráðsins. Þetta er sannreynanlegt efni og ritstjórnin gerir rétt í að benda á frumgagnið fremur en að umorða það.
Gallinn er sá að hér er deilumál á milli tveggja aðila og aðeins annar fær orðið. Morgunblaðið er sakað um ósannindi á forsíðu og ekkert í fréttinni gefur til kynna að reynt hafi verið að fá viðbrögð ritstjórnar þess. Ekki er heldur vitnað í meira en fyrirsögnina sjálfa úr umdeildu fréttinni, svo lesandinn getur ekki sjálfur lagt mat á hvort umfjöllun Morgunblaðsins hafi verið rangfærsla eða umdeilanleg túlkun. Endursögn álitsgerðarinnar er sömuleiðis valin einhliða; aðeins þeir þættir sem styðja málstað prófessoranna eru dregnir fram.
Fyrirsögnin þyngir enn stöðuna. Prófessorarnir segja fréttina „ósanna“, sem þarf ekki að þýða vísvitandi ósannindi, en fyrirsögnin gerir úr því að Morgunblaðið „ljúgi“. Það er ritstjórnarleg stigmögnun sem heimildin sjálf styður ekki. Frágangur textans er auk þess sleifarlegur: brotnar tilvitnanir og villur í setningagerð grafa undan trausti á nákvæmni annars staðar. Niðurstaðan er frétt sem hvílir á góðri frumheimild en flytur skilaboð annars málsaðila án andsvars.
