Baldur og Magnús hafna dylgjum
Frétt um að tveir fræðimenn, Baldur Þórhallsson og Magnús Skjöld, hafni því að styrkir úr samkeppnissjóðum ESB séu persónulegar launagreiðslur. Efnið byggir að miklu leyti á ummælum þeirra á samfélagsmiðlum og andmælum við frétt Morgunblaðsins og ummæli Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar. Sá sem ásakanirnar eru bornar á fær ekkert svarrými.
Sá sem sakaður er um „dylgjur“ og „skrökvusögu“ er nafngreindur en fær ekki eitt orð í fréttinni. Hannes Hólmsteinn Gissurarson er hvorki spurður hvað hann sagði nákvæmlega í Dagmálum né hvort hann standi við það. Þegar frétt snýst um harða orðaskipti tveggja aðila og aðeins önnur hliðin er kölluð til, myndar lesandinn sér einhliða mynd.
Framsetningin er líka vandamál. Fréttin tekur orðanotkun viðmælendanna upp sem sína eigin: „dylgjur“ og „óttastjórnun“ standa í fyrirsögn og millititlum án gæsalappa eða fyrirvara. Þar er mat aðila gert að staðreynd blaðsins.
Heimildir eru til staðar og nafngreindar, það ber að nefna. Reglur Jean Monnet sjóðsins og frétt Morgunblaðsins eru sannreynanleg gögn í grundvallaratriðum, en fréttin vitnar ekki beint í hvorugt; lesandinn fær aðeins endursögn Baldurs á því hvað stóð í frétt Morgunblaðsins. Þar hefði blaðamaður auðveldlega getað flett upp sjálfur, birt tilvitnun í reglur sjóðsins og upplýst um styrkfjárhæðir og hverjir taka við þeim. Þá hefði þetta orðið upplýsandi frétt í stað þess að vera vettvangur fyrir svar.
