Hve­nær eiga stjórn­völd að standa með eigin at­vinnu­lífi?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Kjarni röksemdafærslu höfundar er samanburður á tveimur tilvikum: Vélfagi á Akureyri og Aughinish Alumina á Írlandi. Sá samanburður er áhugaverður en helst á yfirborðinu. Höfundur viðurkennir sjálf að hún hafi „ekki forsendur til að leggja mat á alla þætti málsins" varðandi Vélfag, sem er heiðarlegt en veikir um leið rökstuðninginn; lykilfullyrðingin um að íslensk stjórnvöld hafi sýnt „lítinn áhuga" stendur án nokkurrar nánari útskýringar á því hvað stjórnvöld gerðu eða gerðu ekki. Engin tilraun er gerð til að kanna hvort íslensk stjórnvöld reyndu í raun eitthvað á bak við tjöldin, eða hvort aðstæður tilvikanna eru sambærilegar að umfangi og eðli. Írska verksmiðjan veitir tvö þúsund manns atvinnu; enginn fjöldi er nefndur fyrir Vélfag, sem gerir samanburðinn ójafnan. Hér vantar dýpt í röksemdafærsluna: hvernig má bera saman ESB-ríki sem hefur beina aðild að refsiaðgerðunum og Ísland sem er utan ESB? Sú spurning er aldrei sett. Tilvísunin í Irish Times er vel sett fram og höfundur nefnir dagsetningu og nafn á blaðinu, sem er gott. En sem skoðanagrein er þetta fremur stuttur þráður hugmyndar sem nær ekki fyllilega niðurstöðu, heldur endar á ofinni spurningu. Það er lögmæt nálgun en skilur lesandann eftir án nægilegs efniviðar til að mynda sér sjálfstæða skoðun.