Gullhúðun að flug­vellir þurfi starfs­leyfi heil­brigðis­eftir­lits

Alvarlegasti gallinn er algjör skortur á mótvægi. Karl Alvarsson flytur alvarlegar ásakanir á hendur Heilbrigðiseftirliti Reykjavíkur: að stofnunin fari „langt út fyrir valdheimildir sínar" og að starfsleyfiskrafan sé ólögmæt gullhúðun. Matthías Sveinbjörnsson bætir síðan í og kallar starfsleyfisdrögin „dauðadóm" yfir starfseminni. Heilbrigðiseftirlitið fær enga rödd í fréttinni; ekkert kemur fram um hvort blaðamaðurinn hafi leitað eftir viðbrögðum eftirlitsins, borgaryfirvalda eða annarra lögfræðinga sem kynnu að hafa aðra túlkun. Þetta er verulegt brot á hefðbundinni fréttasiðfræði, sérstaklega þegar stofnun er sakaður um að fara út fyrir lögbundnar valdheimildir sínar. Fullyrðingin um að „enginn flugvöllur í Evrópu" sé háður starfsleyfi á grundvelli þessara tilskipana er afdráttarlaus en stendur án mótvægis eða sjálfstæðrar sannprófunar af hálfu blaðamannsins. Vísað er til „upplýsinga fagráðsins" en lesandinn fær ekki innsýn í hvaða rannsókn liggur að baki þeirri fullyrðingu; engin tilvísun er í skjöl, samanburðarrannsókn eða utanaðkomandi sérfræðing. Framsetningin í fyrirsögn og texta er eindregið á hlið fluggeirans: orðið „gullhúðun" er tekið beint úr munni ræðumannsins og notað sem staðhæfing í fyrirsögninni, sem gerir fréttina að megi einhliða málflutningi. Greinin er í raun referat af einum ræðumanni á fundi hagsmunasamtaka, birt sem almenn frétt, og uppfyllir ekki grunnkröfur um jafnvægi í umfjöllun um deilumál.