Ísland á heima í Evrópu

Birt undir merkjum umræðu, og það er rétt að meta hana á forsendum skoðanaskrifa. Þar stendur greinin best þegar hún nefnir heimildir sínar: tilvitnunin í Paul Krugman er dagsett (Substack 5. júlí), birt orðrétt og lesandi getur gengið að henni. Höfundur gengur líka svo langt að viðurkenna að Krugman hafi áður verið gagnrýninn á evruna, sem er heiðarlegra en algengt er í hitanum fyrir kosningar. Tilvísanir í Ferdinand von Schirach, Mannréttindasáttmála Evrópu og eldri mannréttindaskjöl gefa hugmyndalegu röksemdinni festu.

Veikleikinn er ekki heimildaleysi heldur það sem sleppt er. Hvergi er tekist á við sjávarútveg, landbúnað, fullveldisframsal eða peningamál, þau atriði sem andstæðingar aðildar byggja mál sitt á. Í staðinn er andstæðingunum stillt upp sem „sérkennilegu bandalagi“ sem snúi „staðreyndum á hvolf“, án þess að eitt einasta dæmi sé nefnt umfram Krugman-tilvitnunina. Þegar höfundur skrifar að staðhæfingu Krugmans „verður ekki andmælt með rökum“ lokar hann umræðunni sem hann sjálfur segir að eigi að vera opin. Fullyrðingar um meiri hagsæld, betri neytendavernd og betri vinnurétt innan ESB eru settar fram án nokkurra talna; Eurostat eða OECD hefðu verið innan handar.

Þá er innri spenna í röksemdinni. Í upphafi er Já-ið rökstutt sem einföld beiðni um upplýsingar áður en stór ákvörðun er tekin, en í lokin er það orðið afstaða til þess að Ísland eigi heima í sambandinu. Þetta eru tvær ólíkar afstöður og greinin greinir ekki á milli þeirra. Frágangur er líka slakur: ritvillur, sveiflur milli ESB og EU og setningar sem hafa augljóslega ekki verið prófarkalesnar.

Niðurstaða: heiðarlegri en meðalskoðanagrein í heimildameðferð, en málflutningurinn er valkvæður. Lesandi sem byggir eingöngu á þessari grein fær enga hugmynd um hvað deilt er um.