Enginn kaus Bjarna eða Brynjar

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur er kynntur sem fyrrverandi frétta- og dagskrárgerðarmaður. Meginrök hans eru skýr og vel afmörkuð: kjörnefndir flokka ráða úrslitum um efstu sæti á listum og kjósendur hafa lítil áhrif á val einstaklinga. Dæmin um Sjálfstæðisflokkinn og Samfylkinguna eru sannreynanleg á grundvelli opinberra kosningaúrslita, og fullyrðingin um að Píratar hafi einu halda opið prófkjör er staðreynd sem auðvelt er að sannreyna. Samanburðurinn við Finnland og Sviss er fróðlegur en yfirborðskenndur; höfundur útskýrir ekki hvernig persónukjör þar virkar í reynd eða hvaða vandamál hafa fylgt þeim kerfum. Þetta veikir rökstuðninginn aðeins, því lesandinn fær ekki nógu skýra mynd af raunhæfni tillögunnar. Fullyrðingin „enginn kaus Bjarna eða Brynjar" er bæði fyrirsögn og kjarninn í röksemdinni, en hún er einfölduð; flokksfélagar sem kusu listann á fulltrúaráðsfundi teljast í einhverjum skilningi hafa kosið þá, þótt hópurinn sé fámennur. Höfundur gæti hafa styrkt rökfærslu sína með því að nefna fjölda fulltrúaráðsfélaga í samanburði við fjölda kjósenda flokksins. Einnig er athyglisvert að greinin heldur því fram að sveitarstjórnir hafi „fyrst og fremst ópólitískt þjónustuhlutverk" án þess að viðurkenna að skipulagsmál, velferðarþjónusta og forgangsröðun fjármuna eru í eðli sínu pólitískar ákvarðanir. Sem skoðanagrein stenst hún samt vel; rökin eru samkvæm, dæmin staðreynanleg og hugmyndafræðileg afstaða höfundar skýr.