Skrýtnir útreikningar og fjármálalæsi
Ásgeir Daníelsson, fyrrum hagfræðingur hjá Seðlabanka Íslands, gagnrýnir útreikning framkvæmdastjóra Viðskiptaráðs á 113,8% raunskatthlutfalli fjármagnstekna af hlutafé. Hann telur hlutfallið nær 35 til 40%. Hann gagnrýnir einnig rökstuðning fjármála- og efnahagsráðuneytisins fyrir 25 ára hámarkslánstíma verðtryggðra lána.
Vísir birtir greinina sem skoðanagrein, og sem rökræða stendur hún að mestu undir sér. Ásgeir Daníelsson tekur fyrir tilgreinda grein Björns Brynjúlfs Björnssonar frá 10. október, rekur útreikninga hans skref fyrir skref og viðurkennir berum orðum hvar þeir standast. Slík sanngirni í garð viðmælanda í rökræðu er fátíð. Höfundur bendir sjálfur á einföldun í eigin dæmi, 66% í stað 70%, og vísar í mál S-199/2026 í Samráðsgátt, gögn Hagstofunnar, orð Árna Vilhjálmssonar og grein Gylfa Magnússonar í Vísbendingu. Lesandinn getur flett þessu öllu upp.
Veikasti hlekkurinn er að höfundur gerir ekki sömu kröfur til sjálfs sín og til Björns. Hann finnur að því að Björn gefi sér forsendur „án skýringa“, en eigið mat hans, að hlutfallið sé „innan við 40% og jafnvel nær 35%“, hvílir á tilraunum með gögn Hagstofunnar sem hvergi eru sýndar. Hann játar mikla óvissu, sem er heiðarlegt, en lesandinn fær hvorki forsendur né niðurstöður til að meta matið. Sömuleiðis er fullyrt að „augljóst“ sé að hlutabréfaverð haldi raunvirði sínu í verðbólgu, án þess að gögn séu lögð fram.
Loks gerir höfundur ráðuneytinu upp ásetning þegar hann segir það reyna „að spila á fákunnáttu lesandans“. Málefnaleg gagnrýni á viðmiðið hefði staðið sterkari án þeirrar ásökunar.
