Icelandair undir verndarvæng ríkisins
Hluthafi í Icelandair færir rök fyrir því að stjórn félagsins beri ábyrgð á endurteknum kjaradeilum sem neyði ríkið til að velja milli verkfallsréttar og samgangna. Hann tengir Möltuleyfið, taprekstur og hagræðingarverkefni við kröfu um að stórir hluthafar, einkum lífeyrissjóðir, krefjist svara og jafnvel aukafundar.
Höfundur gerir sjálfur það sem margir skoðanapistlar sleppa: hann tilgreinir hagsmuni sína sem hluthafi og byggir rök sín á efni sem lesandinn getur sjálfur sótt. Þar má nefna tilkynningu Icelandair til markaðarins 1. apríl, uppgjör þriðja ársfjórðungs, viðtal RÚV við formann FÍA, ummæli Gildis við Vísi og niðurstöðu Evrópunefndar um félagsleg réttindi frá 2014. Gagnrýnin á vægi hagræðingarverkefnisins er reist á tölum félagsins sjálfs.
Vitsmunalegur heiðarleiki er styrkur pistilsins. Rekstrarrökin fyrir Möltuleyfinu eru viðurkennd sem gild og höfundur tekur skýrt fram að ekki sé hægt að fullyrða að félagið hafi brugðist upplýsingaskyldu sinni. Spurningar eru settar fram sem spurningar, ekki sem dulbúnar ásakanir.
Veikleikarnir eru afmarkaðir. Afstaða FÍA til Möltuleyfisins og beinnar sendingar samningstillagna fær mikið rými, en skýringar Icelandair á þeirri ákvörðun koma hvergi fram. Fullyrðingin um takmarkaðar eldsneytisvarnir er án tilvísunar. Fyrirsögnin gefur til kynna að ríkið haldi hlífiskildi yfir félaginu, en meginrökin ganga í raun í gagnstæða átt.
