Hvar slær hjarta kjós­enda?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er auðkenndur sem hagfræðingur Viðskiptaráðs, sem er til bóta hvað gagnsæi varðar. Vandamálið liggur annars staðar: höfundurinn túlkar niðurstöður könnunar sem stofnun hans sjálf hannaði og framkvæmdi, án þess að gera nokkurn fyrirvara um aðferðafræðilegar takmarkanir. Þátttakendahópurinn (7.300 manns) er sjálfvalinn; enginn sem leitaði á vefsíðu Viðskiptaráðs og tók prófið af eigin frumkvæði er lýðfræðilega dæmigerður fyrir kjósendur Reykjavíkur. Þrátt fyrir það notar höfundur orðin „kjósendur" og „almenningur" eins og um lýðfræðilega gilda úrtakskrönnun sé að ræða. Þetta er grundvallargalli í rökstuðningi greinarinnar: ályktanir um „vilja kjósenda" eru dregnar af gögnum sem ekki standast þann mælikvarða. Framsetningin styrkir ákveðna pólitíska sýn, einkum kröfu um aðhald í gjöldum, minni stjórnsýslu og varðveislu einkabílsins, sem fellur vel að hefðbundnum áherslum Viðskiptaráðs. Það er sjálfsagt í skoðanagrein, en lokaorðin, „tökum framfaraskref í takt við vilja kjósenda," klæða hagsmunabaráttu í hlutlægan búning. Engin gagnrýnin rödd fær rými og enginn fyrirvari er gerður við takmarkanir gagnanna. Sem rökstuðningur í skoðanagrein er þetta einhæft: ein heimild, eigin gögn, engin viðurkenning á veikleikum þeirra. Greinin virkar því fremur sem kynningarefni en sem sjálfstæð greining.