Seðla­banka­stjóri og stríðsöxin

Birt sem skoðanagrein, og það er rétt merking; hér talar hagsmunaaðili í eigin nafni. Styrkur greinarinnar liggur í því að hún byrjar á orðréttri tilvitnun í yfirlýsingu peningastefnunefndar og heldur sig við hana: þegar bankinn sjálfur nefnir opinber gjöld og stríðsátök sem meginskýringar, er fullkomlega málefnalegt að spyrja hvers vegna tónninn breytist á opnum fundi. Rökfærslan er líka innri samkvæm; höfundur rekur eigin röksemdafærslu aftur til síðustu kjarasamninga og spyr hvers vegna sama lausn eigi nú að virka þegar hún virkaði ekki þá. Það er heiðarleg spurning, ekki upphrópun. Veikleikinn er hins vegar áberandi þar sem mest reynir á. Fullyrðingin um að drifkraftar verðbólgunnar séu húsnæði, hagnaðarsókn fyrirtækja og gjaldskrárhækkanir hins opinbera er kjarni greinarinnar, en henni fylgja engar tölur, engin vísitala, ekkert úr greiningum Seðlabankans eða Hagstofunnar. Sama gildir um staðhæfinguna að launahækkanir séu nú lægri en verðhækkanir. Höfundur kallar eftir samtali „út frá gögnum og staðreyndum“ en leggur sjálf engin gögn á borðið. Þá er vitnað til fundar VR, Fagfélaganna og LÍV sem sönnunargagns um galla stýrivaxtatækisins, sem er í reynd vísun í eigin viðburð. Loks er ummælum seðlabankastjóra gefin sú harðasta túlkun sem hægt er, að hann boði launalækkanir, án þess að fjölmiðlaviðtalið sé nafngreint svo lesandi geti metið samhengið sjálfur. Örlítil viðurkenning á mótrökum hefði styrkt greinina, ekki veikt hana.