Keldna­land stein­steypt excelskjal

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er skýrt auðkennd sem frambjóðandi Miðflokksins; þetta gagnsæi er gott. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi, en hún þarf rökstuðning sem stenst skoðun, og þar skortir verulega á. Kjarnafullyrðingin um að lóðaskortur sé orðinn „viðskiptamódel" þar sem „fáir útvaldir" braski sín á milli er alvarleg ásökun sem stendur algjörlega án gagna: engin tilvísun í lóðaúthlutanir, fjölda lóðahafa eða söluverð. Sama á við um fullyrðinguna um að íbúafjöldi Grafarvogs gæti tvöfaldast; hvaðan kemur sú tala? Greinin byggist nær eingöngu á myndlíkingum og kaldhæðni í stað efnislegrar greiningar. Veðurrökin gegn þéttingu eru til dæmis sett fram sem sjálfsögð sannindi, án þess að minnast á rannsóknir um samgöngumáta í norrænum borgum eða reynslu af borgarlínum í Skandinavíu. Röksemdafærslan um bílastæði er einhliða; staðhæfingin „Ísland er bíldrifin menning" er ekki rökstudd frekar en sem svo að veðrið sé óstöðugt og borgin dreifð, sem er einmitt sú dreifing sem skipulagið á að bregðast við. Sem kosningaskrif er þetta skiljanleg pólitísk tjáning, en sem skoðanagrein sem ætlað er að hafa áhrif á umræðu um stórt skipulagsverkefni er hún grunnt unnin. Kaldhæðnin er snjöll en kemur ekki í staðinn fyrir efnislega röksemdafærslu.