Gagnrýna eftirlitsleysi með Gauksstöðum: „Þannig að ég er bara labbandi launatékki“

Þessi grein sýnir góða rannsóknarfréttamennsku í mörgum atriðum. Heimildir eru margvíslegar: vitnaskýrsla Burkna Þórs Sveinssonar hjá lögreglu er beint heimild sem hann deildi sjálfur, fjárhagslegar upplýsingar koma frá velferðarsviði Reykjanesbæjar með nákvæmum tölum (330 til 600 þúsund krónur á mánuði, þrjú börn úr Reykjanesbæ á árunum 2017 og 2018), og nokkrir fyrrverandi vistmenn hafa tjáð sig, bæði undir nafni og nafnlaust. Greinin nefnir einnig skýrt að lögreglurannsókn hafi verið felld niður árið 2021, sem er mikilvægt samhengi. Jafnframt er réttilega tekið fram að fréttastofa hafi ítrekað reynt að ná í Jón Steinar Konráðsson, annan eiganda heimilisins, og skýrt frá því að hann hafi vísað á Facebook-yfirlýsingu. Þetta sýnir tilraun til jafnvægis. Á hinn bóginn hefur greinin veikleika. Rödd barnaverndaryfirvalda í Reykjavík vantar algjörlega; þeim er ekki gefinn kostur á að bregðast við ásökunum um að þau hafi ekki hlustað á kvartanir barna. Barnaverndarstofa er nefnd í samhengi kærunnar en hennar sjónarhorn er hvergi. Þetta er verulegur annmarki í frétt sem beinlínis gagnrýnir eftirlitsleysi þessara stofnana, því lesandinn fær aðeins eina hlið málsins hvað stofnanalega ábyrgð varðar. Einnig hefði verið æskilegt að setja fram svör frá skólayfirvöldum í Garði, enda kemur fram fullyrðing um að skólinn hafi ekki hlustað. Greinin er að mörgu leyti vandað verk en gagnaðilahliðin er of veik til þess að hún nái hæstu einkunn.