Ég er ekki Evrópu­sinni

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur tilgreinir stöðu sína sem formaður Ungra Evrópusinna; gagnsæið er þar af leiðandi gott. Sem rökstuðningsrit stendur greinin vel. Höfundur vísar í nafngreinda skýrslu sérfræðingahóps undir stjórn Catherine L. Mann, sem fjármálaráðuneytið lét vinna, og í ummæli Guðna Th. Jóhannessonar fyrrverandi forseta. Þetta eru sannreynanlegar heimildir sem styðja meginatriði greinarinnar. Tölurnar um gjaldeyrisforða, vaxtakostnað og gjaldeyrisskipti eru settar fram án beinna tilvísana í uppruna, en þær eru í eðli sínu sannreynanlegar í opinberum gögnum Seðlabanka og hagstofunnar; lesandinn gæti þó haft gagn af skýrari tilvísun. Veikleikinn liggur ekki í skorti á jafnvægi, því skoðanagrein þarf ekki að vera tvíhliða. Hann felst frekar í því að nokkrar hagfræðilegar fullyrðingar eru settar fram sem sjálfsagðar án þess að nefna gagnrök sem eru vel þekkt í umræðunni: til dæmis að lítið hagkerfi geti tapað mikilvægu aðlögunartæki við gengissveiflur þegar það afsalar sér gjaldmiðli, eða að Maastricht-skilyrðin geti krafist harðrar niðurskurðarstefnu. Höfundurinn nefnir vissulega að leiðin verði erfið, en tregðan við að þreifa á helstu gagnrökum veikir rökstuðninginn hugmyndafræðilega. Fyrir ungan hagsmunaaðila er þetta samt vel saminn og skýr pistill.