Ekki bara mjólkur­verðið sem var út úr kú

Greinin er birt sem lesendagrein og ber að meta á forsendum rökstuðnings og heiðarleika. Sterkasta hliðin er sú að höfundur rökstyður fullyrðingar sínar með tiltölulega nákvæmum tölum: kjarasamningur Eflingar og SA er nefndur, gengisgögn Landsbankans eru tilgreind og útreikningar eru sýndir. Bent er á raunverulegan veikleika í framsetningu Já-sinna, þ.e. að lágmarkslaun eru ekki ein föst tala á Íslandi né í Svíþjóð, og að umreikningur sænskra launa í íslenskar krónur segir ekkert um innlendan kaupmátt Svíans. Þetta eru gild efnisleg atriði. Á hinn bóginn er greinin augljóslega skrifuð úr andstöðu gagnvart ESB-aðild og Viðreisn, sem er fullkomlega eðlilegt í skoðanagrein, en nokkrar fullyrðingar eru settar fram án nægilegs rökstuðnings. Til dæmis er talað um „upplýsingaóreiðu Evrópusinna" sem almenna staðhæfingu, en einungis eitt tilvik, mjólkurverðið, er notað til sönnunar. Tilvísunin í Pawel Bartoszek og verð á kjúklingarétti á Saffran er ónákvæm og erfitt að sannreyna hana. Tilvitnunin í Gylfa Magnússon prófessor er góð og eflir trúverðugleika greinarinnar, þótt hún sé stutt. Heilt yfir er þetta ágæt skoðanagrein þar sem meginfullyrðingar eru studdar útreikningum og heimildum, en tónninn verður á köflum alhæfandi umfram það sem rökin réttlæta.