Segir Hörð segja ósatt

Fyrirsögnin leggur Brynju orð í munn. Blaðamaður spyr beint hvort Hörður segi ósatt, en hún svarar því ekki játandi: „Ég veit bara ekki í hvað hann er að vísa.“ Hún hafnar fullyrðingunni, en að kalla það ásökun um ósannindi er túlkun blaðsins sem gerð er að fullyrðingu viðmælanda. Í deilu milli nafngreindra manna skiptir slíkur munur máli.

Meginmálið er heiðarlegra. Afstaða Harðar er rakin af sanngirni eftir frásögn hans á Sprengisandi og gagnrýni Jóns Björns Hákonarsonar er nefnd. Blaðamaður gengur á eftir svörum, fylgir spurningum sínum eftir og bætir við spurningu um samskipti við fjármálaráðherra. Það er vel unnið viðtal.

Veikleikinn er að fréttin byggir á einum heimildarmanni sem svarar ásökunum Harðar. Hvorki Hörður né Jón Björn fá tækifæri til að bregðast við skýringum Brynju, og ekki er reynt að sannreyna hvað gerðist, til dæmis með fundargerðum stjórnar eða viðtölum við aðra stjórnarmenn. Lesandinn situr eftir með tvær andstæðar frásagnir og fyrirsögn sem hallar á aðra þeirra.