Auðlindastýring, aflandsfjármagn og hið asymmetríska stríð um 29. ágúst

Greinin er birt sem skoðun og á því að meta á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika fremur en heimildajafnvægis. Þrátt fyrir það er vandinn grundvallarstæður: höfundur heldur ítrekað fram mjög ákveðnum staðhæfingum, til dæmis að „búið sé að stilla upp óvígum her" lögmanna og markaðsmanna, að aflandsfjármagn fjármagni „blekkingarherferð" og að kostnaður herferðarinnar geti numið fimm til fimmtíu milljónum á dag, en ekki er vísað til eins einasta nafngreinds aðila, skjals, fjárhæðar eða atburðar til stuðnings. Allar fullyrðingarnar eru settar fram sem hlutlæg greining (höfundur notar orðalagið „allar vísbendingar og hlutlæg greining") en ekkert í textanum gerir lesandanum kleift að sannreyna þær sjálfstætt. Þetta er verulegur galli jafnvel í skoðanagrein, því trúverðugleiki röksemdafærslu hvílir á því að forsendurnar séu sýnilegar. Framsetningin er að auki einstrengingsleg að formi: andstæðingarnir eru „áróðursmaskína" og „elíta" en stuðningsmenn atkvæðagreiðslunnar eru „grasrótin" og „almenningur". Slík tvískipting, án nokkurs tilraunar til þess að viðurkenna raunveruleg rök andstæðinganna eða mismunandi sjónarmið, veikir greininguna sem slíka og gerir hana frekar að pólitískri hvatningu en gagnlegri umræðu. Hernaðarorðaforðinn (stríð, herforingjar, vopnabúnaður, áróðursbákn) ýkir umfjöllunarefnið umfram það sem efnisleg rök styðja. Hugmyndafræðilega hallar greinin skýrt til vinstri í íslensku samhengi, með áherslu á sameiginlegt eignarhald auðlinda og gagnrýni á einkavæðingu.