Spán­verjar vilja ís­lenskan sjávar­út­veg

Greinin er birt undir skoðanamerki Vísis, og það er rétt að meta hana á þeim forsendum. Sterkasti þáttur hennar er bein tilvitnun í gögn utanríkisráðuneytisins um dönsku búsetuskilyrðin og lagalega áhættu þeirra; þetta er efnisleg röksemd sem lesandi getur tekist á við, ekki innihaldslaus slagorð. Höfundur gerir líka grein fyrir eigin bakgrunni, sem er nauðsynlegt gagnsæi þegar fyrrverandi ráðherra vitnar í ráðuneytisgögn.

Heimildatilvísunin er hins vegar of laus. „Upplýsingar frá utanríkisráðuneytinu" segir ekkert um hvaða minnisblað, hvaða dagsetningu eða hvaða skjal er á ferð, og staðhæfingin um að Spánverjar hafi sumarið 2009 gert afstöðu sína ljósa er ekki sannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar, þótt hún kunni að vera stutt í þeim gögnum sem vísað er til. Sama gildir um Hollendinga, þar sem hvorki tími né tilefni er nefnt. Viðtalið á Sýn er dregið saman í eina ályktun um að ráðherrann hafi neitað að taka af vafa, en engin orðrétt tilvitnun fylgir; lesandinn fær túlkun höfundar á ummælum sem hann getur ekki metið sjálfur.

Stærsta rökfræðilega gjáin er skrefið frá fjármagnsfrelsi til erlendra verksmiðjuskipa á Íslandsmiðum. Þar á milli liggja atriði sem greinin nefnir ekki: úthlutun aflaheimilda eftir reglunni um hlutfallslegan stöðugleika, veiðireynslu og þau höft á svokölluðu kvótahoppi sem meðal annars var byggt á í Möltuviðræðunum. Að sleppa öllu því og hoppa beint í niðurstöðuna er þægilegt fyrir röksemdafærsluna en ekki heiðarlegt gagnvart lesandanum. Fyrirsögnin gengur enn lengra: að Spánverjar hafni varanlegri undanþágu er ekki það sama og að þeir „vilji íslenskan sjávarútveg".

Niðurstaða: pistill með raunverulegan skjalastuðning í miðjunni en tilvísanir sem lesandinn kemst ekki að, fyrirsögn sem textinn stendur ekki undir og þögn um þau gagnrök sem næst liggja. Fyrir grein sem birtist fáum dögum fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu er sú þögn efnisleg, ekki formleg.