Hefur áhyggjur af því að félög sem sömdu ekki í gær reyni að heimta meira

„Allir hagfræðingar ættu að vita“ að leigubremsa sé engin lausn, segir seðlabankastjóri, og fréttin lætur þar við sitja. Fullyrðingin er umdeild og beinist að yfirlýstum áformum stjórnvalda, en hvorki ráðuneyti né talsmaður leigjenda fær að svara. Sama gildir um varnaðarorðin til stéttarfélaga: fyrirsögnin snýst um félög sem ekki sömdu, en lesandinn fær aldrei að vita hvaða félög það eru, hvað þau krefjast eða hvað þau hafa um málið að segja.

Orð seðlabankastjóra eftir vaxtaákvörðun eru vissulega fréttnæm í sjálfu sér og allt er skýrt eignað honum. Fréttin tekur ekki afstöðu í eigin rödd. Hins vegar skortir grunnsamhengi sem hefði kostað lítið: hvergi kemur fram hvert vaxtastigið er, og verðbólgutalan er einungis höfð eftir Ásgeiri án vísunar í mælingu Hagstofunnar.

Um er að ræða hefðbundna frásögn af blaðamannafundi þar sem tvær raddir sömu stofnunar fylla rýmið. Hún er heiðarlega eignuð en þunn; stofnunin talar og fréttin skráir.